Spacerem po Kórniku – 5 – zespół zamkowo-parkowy – zamek

Oceń ten wpis

Najważniejszy obiekt z zespołu zamkowo-parkowego – Zamek 

główny obiekt turystyczny miasta Kórnika

Historia

Okres XIV -XVI w. Ród Górków
Początki historii kórnickiego zamku sięgają średniowiecza, gdy właścicielami Kórnika byli Górkowie. Budowę zamku, rodowej siedziby Górków rozpoczęto prawdopodobnie jeszcze w XIV wieku.  Pierwsze źródła, umowa ówczesnego właściciela Kurnika Mikołaja Górki (1439) z cieślą Mikołajem z Poznania. Murowana siedziba Mikołaja Górki wzniesiona na drewnianych palach, na tzw. „surowym kamieniu” została ukończona około 1430 roku. Budowla obronna składała się z dwóch skrzydeł równoległych, wieży w narożniku północno – wschodnim, bramy wjazdowej,   otoczona fosą z dostępem poprzez zwodzony most. Do dziś z tego okresu zachowały się stare mury i piwnice obiektu.
Po śmierci Mikołaja w 1439 roku spadkobiercą został bratanek, Łukasz Górka, który zawiadywał majątkiem kórnickim do 1475 roku, w tym czasie zamek kórnicki nie wymagał większych działań modernizacyjnych ( nie ma o tym wiadomości). Po śmierci Łukasza Górki w 1475 r majątek trafił w ręce Uriela Górki, (kanclerz wielki i biskup poznański ur. ok. 1435 zm. 1498), który był jednym z najwybitniejszych przedstawicieli rodu związanego z Kórnikiem. Wyświęcony w 1479 roku na biskupa poznańskiego chętnie przebywał w kórnickim zamku i wielce dla Kórnika się zasłużył. Założył przy zamku pierwszy ogród włoski i prowadził doświadczenia z uprawą winorośli. Kórnicki kościół podniósł do rangi kolegiaty w 1495 roku i w tym samym roku zbudował dla Kórnika szpital zostawiając obu tym fundacjom znaczne legaty w testamencie.

a7d korytarz klatka schowa

Następni właściciele Kórnika Łukasz II Górka (zm. 1542) i później Andrzej (zm. 1551 r.) kórnickim zamkiem i Kórnikiem  mniej się zajmowali .

kornik02

W 1557 dobra Kórnickie w wyniku działów schedy po Andrzeju przypadły najmłodszemu synowi Stanisławowi. Upośledzony przez los, niski i garbaty, dumny, zawzięty, gwałtowny, ale z suto zastawionymi stołami, otwarty dla szlachty.. typowy oligarcha – warchoł.
Stanisław przebudował zamek w stylu renesansowym dodając od północy nowe skrzydło, likwidując dziedziniec poprzez nakrycie go łamanym dachem i tworząc z poszczególnych skrzydeł zamku jedną zwartą bryłę. Modernizację ukończono w 1574 roku . Stanisław Sarnicki w 1585 roku tak opisuje zamek: „… zamek ów równie wytwornością budowy, jak obwarowaniem przeciw najsilniejszej napaści nieprzyjaciół słynął. Miejsce blisko niego są napełnione budynkami gospodarskimi, stawami, zwierzyńcami, ptaszarniami. A tak wszystko wspaniałe, że można by rzec, pan domowi, a dom panu cześć przynosi..” W tym samym roku dumny właściciel z charakterystycznym dla magnaterii przepychem gościł w zamku Henryka Walezego, udającego się do Krakowa na swoją koronację. Ponoć.. „[…] Byłoć tam niezmiernie mnóstwo potraw wszelkiego rodzaju, obfitość wina i napojów, otworem stały pełne spichrze i piwnice, a każden dniem i nocą brał z nich co i ile się podobało. Król sam gościł na zamku […] Otrzymał w darze śliczne rasowe konie, futra z bardzo cennych lisów moskiewskich i inne rzeczy. Panowie francuscy i dwór cały podejmowani też byli wspaniale na dolnym zamku i otrzymali także podarunki. Strzelano z dział gęsto i dawano inne różne widowiska […].

5j kolegiata nagrobki Stanisław Górki Kopia

XVII w. Zamek za czasów Czarnkowskich i Grudzińskich
Po bezpotomnej śmierci Stanisława (23 października 1592 roku) dobra kórnickie przeszły w ręce Czarnkowskich, synów siostry Barbary i po podziale Kórnik wraz zamkiem dostał się Janowi Czarnkowskiemu, który zamienił Kórnik na Wronki z Andrzejem Czarnkowskim. W 1610 roku od Andrzeja Czarnkowskiego zamek wraz z dobrami kórnickiemu odkupił Zygmunt Grudziński (zm. 1653), jeden z najbogatszych magnatów wielkopolskich. Zamek znajdował się w dobrym stanie i modnie urządzonymi wnętrzami był więc wygodną rezydencją dla magnata. W 1623 r. Zygmunt Grudziński podejmował za zamku króla Zygmunta III Wazę z królewiczem Władysławem. Mieszkając na zamku w Kórniku Zygmunt Grudziński 28 sierpnia 1638 r. wystawił dokument lokacyjny na prawie magdeburskim dla wsi Swarzędz. Z czasem rezydencja kórnicka zaczęła tracić prestiż i kondycję, kolejni właściciele posiadali własne dobra a Kórnik miał wartość drugorzędną, dodatkowo zamek ucierpiał szczególnie poważnie podczas potopu szwedzkiego (1655-60), kiedy to stacjonowały w Kórniku wojska elektora brandenburskiego.

Zapraszam na następny spacer po zamku za czasów  Działyńskich

Spacerem po Kórniku – 4 – zespół zamkowo-parkowy wraz z kościołem parafialnym

Oceń ten wpis

 

Kórnik – zespół zamkowo-parkowy wraz z kościołem parafialnym – nekropolią właścicieli uznany jako pomnik historii – Rozporządzeniem Prezydenta RP z 15 czerwca 2011 roku (Dz.U. nr 143, poz. 836)

1 Kopia

Zespół zamkowy składający się z: zamku, mostu, parku, dziedzińca,  3 oficyn pałacowych, oficyny folwarcznej i zabudowań folwarcznych tzw. Prowentu, decyzja z dnia 1 czerwca 1968 r., nr rejestru 116/A przy ulicy ul. Zamkowa
i Kościół parafialny pw. Wszystkich Świętych, decyzja z dnia 22 grudnia 1932, nr rejestru 2421/A
wraz z dzwonnicą i murem kościoła pw. Wszystkich Świętych, decyzja z dnia 17 lipca 1968 r., nr rejestru 160/A
Zamek kórnicki ta istniejąca od czasów średniowiecza rezydencja, będąca w swej historii w posiadaniu kilku znakomitych rodów możnowładczych – wraz z założeniem parkowym i kościołem parafialnym – nekropolią właścicieli majątku, tworzą zespół o spójnym artystycznie charakterze. Kórnik jest doskonałym ucieleśnieniem romantycznej wizji siedziby arystokratycznej, właściwej dla XIX-wiecznej polskiej kultury, która łączy potrzebę upamiętnienia swego rodu z ambicjami o charakterze patriotycznym, przejawiającymi się w kolekcjonowaniu narodowych pamiątek i czynieniu z własnej rezydencji swoistej oprawy dla nich. Kulturotwórcza rola miejsca kontynuowana jest dziś przez Polską Akademię Nauk – opiekuna działającej tu biblioteki i muzeum.

Częścią tego zespołu jest :

Prowent 

Zespół zabudowań folwarcznych między Bninem i Kórnikiem należących kiedyś do  zamku w Kórniku. Najstarsze wzmianki o zabudowaniach w tym miejscu pochodzą z 1653 roku – wtedy przy podwórzu stała gorzelnia, piętrowy dom mieszkalny, mielcuch, powozownia, stajnia i psiarnią.

 Budynki murowane prawdopodobnie powstały za czasów Teofili Szołdrskiej – Potulickiej. Zachowało się do dzisiaj kilka budynków Prowentu:

  • dawna kuźnia  zbudowana w 1818 roku, mimo małego pomieszczania, było tu również mieszkanie dla kowala. Dzisiaj w budynku tylko mieszkanie. W rej. zabytków 655078 116/A z 01.06.1968.

kuznia-prowent-kornik

aaa 016

Budynek po browarze powstał przed 1758  rokiem. Budynek z mieszkaniami dla młynarza i mielcarza. Piwo dostarczano do majątkowych karczem i piwnicy zamku, było też częścią deputatu pracowników majątku. Z czasem produkcja piwa przestała się opłacać i obiekt przebudowano z przeznaczeniem na inne cele. Prawdopodobnie już za Jana Działyńskiego. W 1878 roku mieściła się w budynku wozownia i mieszkania. W 1945 budynek przebudowano na mieszkania nadbudowując jedną kondygnację.

aaa 015

  • Dawna gorzelnia – budynek poddawany wiele razy przebudowie nie zachował żadnych elementów świadczących o pierwotnym przeznaczeniu. W  Już w XIX wieku w skrajnych częściach były mieszkania a w środkowej części obora i stajnia, później oborę i stajnię zaadaptowano na stolarnię, skład drewna i łaźnię,  za czasów Fundacji w 1928 roku mieszkania, jadalnia dla pracowników, chlewiki.. Teraz całość mieszkania.

aaa 019

  •  Budynek spichlerza (dzisiaj Kórnicki Dom Kultury),  zbudowany pod koniec XVIII wieku.  Przebudowywany kilkakrotnie zmienił swój pierwotny kształt. W 1873 roku Jan Działyński planował zaadoptować budynek na bibliotekę, na potrzeby likwidowanej w Paryżu Szkoły Polskiej na Batignolles.  W 1877 roku zbiory znalazły swoje miejsce i składy się z 22300 tomów, 196 rękopisów, 1507 map oraz zbiór grafiki… Zbiory te zostały 1925 roku przekazane: jedna część Uniwersytetowi Wileńskiemu a druga część Bibliotece  Narodowej w Warszawie. W 1926 budynek zaadaptowano na pomieszczenia administracyjne i mieszkania. Po pożarze w w 1931 roku zmieniono dach na mansardowy dodając jedną kondygnację mieszkalną (dzisiaj Kórnicki Dom Kultury).

aaa 021

26a 006

02d 084

5c 013 Kopia

  • Tuż obok dawnego spichlerza KOKu – zabytkowy „Biały Domek”

bialy-domek-prowent-kornik-1979-prominski-strona

26a 003

Dom Mieszkalny zwany dawniej „Pod Kasztanami” zbudowany w ostatniej ćwierci XVIII wieku dla zarządcy dóbr Teofili Potulickiej. Mimo kilkukrotnych przebudów bryła budynku nie ulegała zmianie. W tym budynku 2 lipca 1923 roku urodziła się Wisława Szymborska.  Budynek  wpisany do zabytków 655078 116/A z 01.06.1968.

kl 036

kl 027

konc 036

aaa 018

Po długich dyskusjach sięgających czasów przed wojennych, powstała promenada biegnąca brzegiem kórnickiego jeziora. Pierwszy 1,5 km odcinek od Bnina do Prowentu zrealizowano w 2010 roku, obecnie kończony (2015r) jest drugi odcinek 600 metrów na odcinku od Prowentu  do restauracji  „Biała Dama”. W budowie pomogły środki z Unii.

Szymborska 048

Promenada od 2012 nosi imię  Wisławy Szymborskiej. Przy promenadzie stoi pomnik – ławeczka poetki autorstwa Piotra Mastalerza i Dawida Szafrańskiego. Pomnik odsłonięto 29 czerwca 2013 roku   przededniu 90 rocznicy urodzin noblistki. Pomnik to ławeczka, na której siedzi kot, ze słynnego wiersza „Kot w pustym mieszkaniu” a Wisława Szymborska stoi uśmiechnięta z boku ławeczki, w płaszczu i kapeluszu.

02d 080

19.10. 086

Szymborska 050 Kopia

kórn_04

kórn_13

kórn_69 Kopia

5.10 057

Zapraszam na spacer po zamku kórnickim.

 

Spacerem po Kórniku – 3 – Zabytki Bnina

Oceń ten wpis

Zabytki Bnina
Bniński rynek – kwadrowy  plac z piętnastowiecznym (1458 r.) układem urbanistycznym oraz XVIII- i XIX-wieczną zabudową.  Rej zabytków 655096 2199/A z 18.09.1990

05.03 003 - Kopia (3)

Bnin0 014 Kopia

Ratusz z Bninie z 1777roku ufundowany przez Teofilę Szołdrską Potulicką. To barokowa, piętrowa budowla, przykryta mansardowym dachem z wysoką wieżą zakończoną iglicą, na której widnieje „Ogończyk” – herb rodu Działyńskich. Ratusz wpisany do rejestru zabytków 655101 – 907/Wlkp/A z 12.03.1930.

ratusz-bnin-1899

1a Ratusz Bninstar

obecnie w ratuszu bnińskim mieści się   Rada Miejska w Kórniku,  sala ślubów Urzędu Stanu Cywilnego w Kórniku i Izba Pamiątek regionalnych

2 Ratusz Bnin Kopia

4 Ratusz Bnin Kopia

Bnin 013 Kopia

Kościół p.w. Świętego Wojciecha w Bninie.

Zbudowany został w latach 1448 – 63 z fundacji Andrzeja z Bnina biskupa poznańskiego. Była to budowla gotycka, trzynawowa, murowana z dwuspadowym dachem krytym dachówką. W pierwszej połowie XVI wieku do wcześniejszej bryły dobudowano imponującą, ponad 52 m wieżę, zwieńczoną strzelistym dachem hełmowym oraz nietypowymi wieżyczkami na czterech rogach. Długość budynku wynosiła 33,5 m, wysokość 32 m, szerokość 11 m.

bnin-kosciol-sw-wojciecha Kopia

Liczne remonty i przebudowy spowodowały, że kościół zatracił swój pierwotny gotycki charakter, zwłaszcza wewnątrz. Największe zmiany zaszły podczas przebudowy w 1775 r., przeprowadzonej przez Teofilę Szołdrską Potulicką. Niezmienione pozostały tylko sklepienia kościoła. Architektonicznie kościół był kopią kościoła NMP z Ostrowa Tumskiego w Poznaniu.

wnetrze-bnin-sw-wojciech-2

W nocy 4 marca 1942 wieża kościoła się zawaliła niszcząc znaczną część budynku kościelnego.

kosciol-swiety-wojciech-bnin-zawalony

Świątynia nie została odbudowana i tylko duży drewniany krzyż zaznacza dziś miejsce, gdzie stała, pozostała też terenu przykościelnego. Do dziś zachował się przykościelny cmentarz z kilkoma nagrobkami i ogrodzenie wraz z bramą z połowy XVIII w. wykonanym na polecenie Teofili z Działyńskich. Reszta ocalałego wyposażenia znajduje się w dawnym kościele poewangelickim, gdzie siedzibę od 1945 roku znajduje teraz Kościół p.w. Świętego Wojciecha.

d 017

Brama w ogrodzeniu dawnego cmentarza przykościelnego

Brama na plac pokościelnym

Probostwo Bnin

zbudowane w latach 1906-1908, po wschodniej stronie bnińskiego kościoła, blisko jeziora, w miejscu, gdzie stał stary chlew. Projekt budynku wykonał znany poznański architekt Roger Sławski. Bryła budynku przypomina mały pałac. Na parterze hol, kancelaria, biblioteka z salonem, jadalnia, pokój gościnny, sypialnia z łazienką, w piwnicy kuchnia z windą do jadalni. Podczas wojny od 1942 roku budynek zajęty na rzecz Bund Deutscher Mädel (sekcja żeńska Hitlerjugend). Po wojnie w latach 1945 -1966 mieściło się tu przedszkole . Jako zespół plebański – plebania i park plebański w spisie zabytków pod nr 886/Wlkp/A z 27.02.2013.

Bnin0 016

Kościół poewangelicki – od 1945 roku rzymsko-katolicki – parafialny pw. św. Wojciecha. Został zbudowany w latach 1826 – 1827 na miejscu kościoła z muru pruskiego, zbudowanego z fundacji Teofili Potulickiej z lat 1776 –1777.

Bnin 026

Na wieżyczce kościoła znajduje się płaskorzeźba św. Wojciecha; na ścianie frontowej – Oko Opatrzności; nad drzwiami – głowa Chrystusa, nad boczną bramą rzeźba z dawnego zburzonego kościoła. Kościół jest budowlą halową na rzucie prostokąta z czworoboczną zakrystią od północy i nowszą kruchtą od zachodu.

Bnin 029

Wpisany do rejestru zabytków nr 655098 911/Wlkp/A z 13.02.1970

Kościół św.Wojciecha wnętrza 3
Dawna pastorówka

Zbudowana w końcu XVIII wieku, przebudowana w 1836 roku. Jest budynkiem parterowym, murowanym, otynkowanym i z użytkowym poddaszem. W budynku jest wnętrze dwutraktowe z sienią na przestrzał. Pastorówka przykryta jest dachem mansardowym z naczółkami. Budynek wpisany do rejestru zabytków nr 655099 – 912/Wlkp/A z 13.02.1970

Bnin0 008

Dawny szpital w Bninie – zniszczony budynek szpitala, będący obiektem zabytkowym prawnie chronionym stoi przy ul. Armii Krajowej 23 Józef Łukaszewicz pisze, ze szpital w Bninie istniał już w 1639 r, spalił się w połowie XVIII w. istniejący budynek wybudowano 1805 r. Szpital był raczej ochronką dla ubogich. We wnęce przy głównym wejściu, po prawej stronie dostrzec możemy krucyfiks. Budynek wpisany do rejestrów zabytków 655103 – 909/Wlkp/A z 13.02.1970

Bnin0 004

Szkoła 

O szkołach w Bninie wspomina się już przed 1727 roku. Pierwsze zapiski (w języku niemieckim) w kronice szkolnej pochodzą z 1873 roku i dotyczą początków miejscowego szkolnictwa. Budowę obecnego budynku rozpoczęto w latach 1901 – 1903 Z wydarzeń historycznych wspomnieć należy o strajku uczniów w 1906 – 1907 w obronie mowy polskiej i religii katolickiej. Dzisiaj to Szkoła Podstawowa nr 2 w Kórniku (Bninie) im. Teofili z Działyńskich Szołdrskiej-Potulickiej.

aaa 025

Zapraszam na spacer po Prowencie, kiedyś oddzielną miejscowością.

Spacerem po Kórniku – 2

10 (100%) głosów: 1

Kórnik za czasów Działyńskich

W 1793 roku Wielkopolska została wcielona do państwa pruskiego jako prowincja o nazwie Prusy Południowe. Po kilkuletnim procesie zapisane dobra kórnickie przez Feliksa Szołdrskiego krewnemu Wiktorowi Szołdrskiemu zostały zwrócone w 1801 roku Ksaweremu Działyńskiemu. W rękach Działyńskich pozostawały przez następne 200 lat. .   W tym okresie majątek kórnicki opuszczony na czas trwania procesu uległ zaniedbaniu, zaniedbaniu dodatkowo sprzyjało wydzierżawienie niektórych pomieszczeń na magazyny wojskowe . Po roku 1815r – (kongres wiedeński) Wielkopolskę oddano Prusom jako Wielkie Księstwo Poznańskie. Od tego czasu przez ponad sto lat trwała walka z narastającą germanizacją.

e14 salon

 W tym trudnym okresie właścicielem dóbr kórnickich, od 1826 roku, został Tytus Działyński – wielki patriota i mecenas kultury.

e8 salon Kopia

 Ponownie przebudował zamek, unowocześnił folwarki, utworzył bibliotekę i arboretum. Za swoją działalność patriotyczną i udział w powstaniu listopadowym zapłacił konfiskatą dóbr i zmuszony został do opuszczenia kraju. Po wygranym procesie majątek kórnicki wrócił do Działyńskich. Tytus do końca realizował myśl umacniania polskości, chronił własne dobra przed zalewem niemczyzny, wiele uwagi rozwojowi polskiego rzemiosła, rzemieślników szkolił i urządzał wystawy ich prac. Jego zamieram było utworzenie rolniczej szkoły.

19.10. 080

Po śmierci Tytusa dobra kórnickie przejął jego syn Jan. Ojciec wyrobił w nim poczucie obywatelskie i świadomość, że majątek jest tylko częściowo własnością prywatną, w znacznym stopniu musi służyć celom publicznym. Sytuacja dla nowego właściciela była mniej korzystna niż jego ojca, musiał podzielić się majątkiem z siostrami i matką.
Jan Kanty Działyński dużą wagę przywiązywał do podniesienia stanu gospodarki na wsi i kształcenia ich mieszkańców, dokończył też przebudowę zamku.

kornik-r8

Większość przychodów wydawał na bibliotekę i wydawnictwa, zadłużył majątek kórnicki o jedną czwartą wartości. Oskarżony przez władze pruskie w procesie berliński w 1864 r o zdradę stanu, za udział w powstaniu styczniowym, zaocznie został skazany na karę śmierci i konfiskatę dóbr. Po wyroku wyemigrował, wrócił do Kórnika w kwietniu 1969r (amnestia). Jan Działyński zmarł nagle i bezpotomnie 30 marca 1880 roku, Pochowany w krypcie kórnickiego kościoła , złamano podczas pogrzebu szablę, pieczęć, roztrzaskując tarczę zgodnie z ceremonią pochowku ostatniego męskiego potomku rodu. Ceremonia odbywała w asyście tłumów mieszkańców Kórnika, Poznania i Wielkopolski.

e6 salon

Z chwilą śmierci Jana wygasł ród Działyńskich właścicieli Kórnika a dobra kórnickie odziedziczył jego siostrzeniec Władysław Zamoyski, obieżyświat i zapalony obrońca Morskiego Oka. Nowy właściciel zajmował się głównie przeciwdziałaniem germanizacji i obroną polskiej własności ziemskiej. Poświęcił on długotrwałe wysiłki uporządkowaniu spraw majątku, nadszarpniętego działalnością kolekcjonerską rodu Działyńskich. Zadbał o zamek i jego zbiory, majątek powiększył m.in. o Zakopane (gdzie wybudował kolej, elektrownię, wodociągi), jak i wywalczone w procesie Morskie Oko. W 1924, tuż przed śmiercią, Zamoyski przekazał na własność narodowi polskiemu wszystkie swoje dobra w tym około 20000 ha, oraz wypełniony dziełami sztuki zamek i wspaniałą bibliotekę. Rok później powstała fundacja „Zakłady Kórnickie”, sam obiekt zaś przeznaczono na siedzibę muzeum, pomimo że nadal mieszkała w nim siostra Władysława Maria Zamoyska (zm. 1937).

j7 p. Marii Zamojskiej Kopia

Mieszkańcy Kórnika brali czynny udział w powstaniu ludowym 1846 roku, w walkach okresu Wiosny Ludów oraz w Powstaniu Wielkopolskim. 11 listopada 1918 roku w mieście utworzono kompanię kórnicką, która już 27 grudnia 1918 r. jako pierwsza stawiła się w Poznaniu i wzięła udział w walce o wyzwolenie Poznania, (z notatek ppor. Sylwestra Gawrycha głównego bohatera wydarzeń w tym czasie… „Kompania stanęła około godziny 10 wieczorem przed Bazarem i tamże się zakwaterowała. Jedna część kompanii zajęła później pocztę, druga część dworzec. Reszta pozostała w Bazarze. Kto nie pamięta brawurowej postawy sierżanta kompanii kórnickiej Serwatkiewicza, który na dworcu poznańskim trzymając w ręku obnażony bagnet walnie przyczynił się do rozbrojenia „grenzschutzu”)…. stanowiła ochronę Bazaru i czuwanie nad bezpieczeństwem Ignacego Paderewskiego. Potem kórniczanie, już powiększonym składzie dwóch kompanii, brali udział w walkach pod Zbąszyniem, Łomnicą, Strzyżewem, Rawiczem, Lesznem i Miejską Górką. Kórnik ogłoszono „Rzeczpospolitą Kórnicką”.

kampania kórnicka w Powstaniu Wielkopolskim pod Łomnicą ze zbiorów Biblioteki Kórnickiej

kampania kórnicka Kopia

kampania kórnicka w Powstaniu Wielkopolskim pod Rawiczem ze zbiorów Biblioteki Kórnickiej

komania_kornicka_rawicz_20130308_1464561357

kornik przedwojenny

W okresie międzywojennym Kórnik i Bnin były miasteczkami zamieszkanymi głównie przez ludność polską oraz w niewielkim stopniu przez ludność niemiecką i żydowską. W 1934r. Bnin utracił prawa miejskie, a w 1961r. został połączony administracyjnie z Kórnikiem. Obecnie dokonuje się proces przywracania Bninowi praw miejskich.

W 1939r. rozpoczęto masowe wyniszczanie ludności polskiej i żydowskiej. 20.X.1939 r. przed kórnickim ratuszem rozstrzelano 15 kórniczan. W 1940r. Niemcy zlikwidowali cmentarz żydowski, a następnie zabytkową bożnicę. Exekution von polnischen Geiseln

Na szczęście wojna nie spowodowała poważniejszych zniszczeń zarówno w zamku, jak i w mieście.
Po wojnie zlikwidowano Fundację „Zakłady Kórnickie” a jej majątek przejęła w 1953 roku Polska Akademia Nauk.

1958-1962 Plac Niepodlegoc

Restytucja Fundacji nastąpiła ustawą sejmową z dnia 18 września 2001r. ale już z okrojonym majątkiem.

Zapraszam na następny spacer po Kórniku i jego zabytkach

Spacerem po Kórniku – 1

10 (100%) głosów: 1

Kórnik
Kórnik – miasto z herbem z połączonych dwóch tarcz – miasta Kórnika i Bnina,

4b 004 Kopia

02d 026 Kopia Kopia

siedziba gminy wiejsko – miejskiej położone nad Jeziorem Kórnickim, 20 km na południowy wschód od Poznania. Podobno jest najchętniej odwiedzaną miejscowością w Wielkopolsce. Kórnik to dwa miasta w jednym – to Bnin i Kórnik oddalone od siebie o 1 km i połączone razem 20 II 1961 roku, kiedyś jeszcze w środku był folwark Prowent, oddzielna miejscowość. Starszą osadą jest Bnin, który otrzymał prawa miejskie w 1395 a Kórnik prawdopodobnie w 1426 roku. Miasta leżały na wczesnośredniowiecznym szlaku handlowym łączącym Śląsk z Poznaniem i były własnością Górków, Czarnkowskich, Grudzińskich, Działyńskich i Zamoyskich.
Dzisiaj Bnina już nie ma ale granice pozostały w świadomości mieszkańców, nie zlikwidowano też tablic z nazwą miejscowości. Największa atrakcją Kórnika jest – zespół zamkowo-parkowy wraz z kościołem parafialnym-nekropolią właścicieli uznany za pomnik historii.

22.02. 010 Kopia

Historia
Historia Kórnika to historia dwóch miast Bnina i Kórnika, to dwie oddzielne historie.

Bnin
Najstarsze ślady pobytu człowieka w okolicach Bnina pochodzą z co najmniej V tysiąclecia p.n.e. W II połowie X wieku, za czasów Mieszka I, na półwyspie Szyja jeziora Bnińskiego istniał nieduży gród obronny i podgrodzie. Gród zniszczono prawdopodobnie podczas najazdu Brzetysława księcia czeskiego. Na początku XIII wieku zaczęły powstawać zalążki miasta i średniowieczny gród kasztelański, o kasztelanach bnińskich mówi się od 1232 roku. Od tego do początku XV wieku istnieje kompletna lista kasztelanów bnińskich, z różnych rodów rycerskich (-Doliwów, Korabitów, Pałuków..).. Najprawdopodobniej przed 1273 rokiem majętność bnińska przeszła w prywatne ręce stając się własnością rodu Łodziów.

05.03 003 - Kopia (3)

W 1395 r Władysław Jagiełło nadał Bninowi prawa miejskie – od tego czasu pozycja miasta stale wzrastała. W 1458 roku – wystawiło trzech piechurów na wojnę z Zakonem Krzyżackim – jeden piechur na stu mieszkańców – miasto musiało więc wówczas liczyć około 300 mieszkańców. W XV wieku pozycję Bnina próbował jeszcze wzmocnić biskup poznański Andrzej Bniński. Zainteresował się rozbudową miasta, a w 1463 roku dokończył budowę gotyckiego kościoła. Od początku XVII wieku Bnin należał do właścicieli Kórnika. W 1777 roku został zbudowany ratusz, ufundowany przez Teofilę Szołdrską Potulicką, wybitną właścicielkę Kórnika i Bnina. Bnin ma też swój rynek z piętnastowiecznym układem urbanistycznym oraz XVIII- i XIX-wieczną zabudową.. W 1934 roku odebrano Bninowi prawa miejskie a 20 II 1961 roku na mocy rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów zlikwidowano nazwę Bnin i włączono miejscowość oraz folwark Prowent do Kórnika. Obecnie nazwa Bnin używana jest umownie w odniesieniu do południowej części miasta Kórnika. I tak to władza wiedziała co lepsze dla mieszkańców.

Bnin Kórnik granica 1

Zapraszam na dalszy spacer po Kórniku