Archiwum miesiąca: marzec 2014

Po fyrtlach Poznania 91 – Ulica Tadeusza Kościuszki

Ulica Tadeusza Kościuszki

ciech 032

Biegnie po zachodniej stronie miasta i jest równoległa do Alei Niepodległości.
Nazywała się najpierw Muellerwall, po odzyskaniu niepodległości -Wały Kościuszki, podczas wojny – Oberwall, Niederwall, po wojnie została ulicą Tadeusza Kościuszki. Ciągnie się od ulicy Półwiejskiej do ulicy Solnej  , równolegle do Alei Niepodległości,  dochodziła kiedyś do Cmentarza Zasłużonych na Świętym Wojciechu, ale nazwę na odcinek od ulicy Solnej do Cmentarza Zasłużonych Wielkopolan zmieniano na ulicę Janusza Kulasa , który
dzięki wyjątkowej odwadze i determinacji stał się zdecydowanym symbolem czerwcowych protestów. Ulica Janusza Kulasa dochodzi do ulicy noszącej imię mecenasa Hejmowskiego, który w 1956 roku bronił oskarżonych uczestników tamtych wydarzeń.

Na początek budynki wojskowe….

ciech 034 Kopia Czytaj dalej Po fyrtlach Poznania 91 – Ulica Tadeusza Kościuszki →

Po fyrtlach Poznania 90 – Ulica Działyńskich i Libelta

Ulica Działyńskich

Kilka słów i obrazków z małej krótkiej uliczki , ulicy Działyńskich łączy ulice Libelta z Nowowiejskiego
Ulica z ładnymi zabytkowymi kamienicami,
Np. ta kamienica nr 2 z 1890 roku , z pięknym wystrojem sztukatorskim i architektonicznym.. (do kupienia)

7 133 - Kopia (2)

7 133 Kopia

szkoda, że kamienice na tej ulicy zaniedbane, do sprzedaży, i się sprzedają wreszcie… chyba dwie już sprzedane … może dostaną nowe życie…
Czytaj dalej Po fyrtlach Poznania 90 – Ulica Działyńskich i Libelta →

Po fyrtlach Poznania 89 – Ulica Mielżyńskiego

Ulica Mielżyńskiego

k 060

Wytyczona w I połowie XIX wieku stanowiła pierwotnie część ul. Młyńskiej, sięgającej od św. Marcina do ul. Solnej. W roku 1885 r. Młyńską podzielono na Górną Młyńską (od św. Marcina do pl. Nowomiejskiego) i Dolną Młyńską (od pl. Nowomiejskiego do Solnej) pozostawiając dla części górnej dawną nazwę „ul. Młyńskiej”. Potem Górną Młyńską w 1891 roku nazwano ulicą Wiktorii, (chodziło o upamiętnienie imienia żony cesarza niemieckiego Fryderyka III, która w roku 1888 odwiedziła Poznań, zniszczony straszliwą powodzią). W 12. 4. 1920 roku znowu ulica Górną Młyńską próbowano podzielić na Gwarną i Mielżyńskiego, czemu sprzeciwił się Magistrach. W efekcie całość została przy nazwie Seweryna Mielżyńskiego ale tylko do początku 1921 roku, bo Magistrat znowu zmienił zdanie. Dawna ulica Górna Młyńska (Wiktorii) została podzielona na ulice Gwarną (od Świętego Marcina do Ulicy Fredry ) i dalszy ciąg (od ulicy Fredry do Placu Nowomiejskiego – Placu Cyryla Ratajskiego). Nazwa spowodowana przyległemu muzeum Mielżyńskich.

 

widok od Placu Cyryla Ratajskiego

01 170 Kopia

Podobnie jak ulica Gwarna – ulica Seweryna Mielżyńskiego –zaczynają się  na dawnym Placu Gwarnym… Początek ulicy to  po północnej stronie, – Zespół Szkół Komunikacji im. Hipolita Cegielskiego, dawny Hotel Monopol
Czytaj dalej Po fyrtlach Poznania 89 – Ulica Mielżyńskiego →

Po fyrtlach Poznania 88 – Ulica 27 Grudnia

Ulica 27 Grudnia (dawniej Berlińska)

Wytyczona na początku XIX wieku i nazwano ją Berlińską, prowadziła w stronę Berlina, do roku 1869 obejmowała również dzisiejszą Fredry i sięgała do Mostu  Teatralnego, Odcinek dzisiejszej Fredry nazwano St. Paulikirchstrasse.

Ulica od 27 sierpnia 1919 roku otrzymała nazwę  upamiętniającą datę wybuchu Powstania Wielkopolskiego

Widok od strony ulicy Gwarnej z Placu Gwarnego

Ulica_27_Grudnia_1918_1931-1939_001

Ulica 27 Grudnia stanowi południową pierzeję Placu Wolności, i ciągle się dalej od Alei Marcinkowskiego, poprzez Plac Wolności do skrzyżowania z ulicami Gwarną, Fredry i Mielżyńskiego  kiedyś był tu Plac Gwarny…

Plac Gwarny

Ulica przekształcona w końcu XVIII wieku z wąskiego, krętego traktu w reprezentacyjną arterię, nawet planowano nadać jej charakter głównej arterii wylotowej na Berlin… ale ze względu na twierdzę powstającą się rozmyło… Czytaj dalej Po fyrtlach Poznania 88 – Ulica 27 Grudnia →

Po fyrtlach Poznania 87 – Plac Wolności cd

Plac Wolności cd

Pierzeja południowa pierzeja Placu Wolności

t 157 Kopia

Narożnik Placu Wolności i Alei Marcinkowskiego – Hotel Rzymski

Historia

Hotel został zbudowany  w latach 1837–1840 pod kierunkiem niemieckiego przemysłowca, jubilera  Augusta Krause ( jak niektórzy powiadają przy wsparciu hrabiny Kwileckiej). Nadzór nad jego budową pełnić miał niejaki August Soller – jeden z najlepszych uczniów Karla Fryderyka Schinkla.  Hotel zaczął funkcjonować jako Hotel de Rome, był on jedną z najnowocześniejszych budowli tego typu na terenie zaboru pruskiego. Składał się z dwóch piętrowych  skrzydeł z wieżą na narożniku, w której było wejście. Szybko okazało się, że gmach jest jednak zbyt mały do potrzeb miasta aspirującego do miana pruskiej metropolii. W 1866 roku zarówno skrzydła jak i wieżę podwyższono. Przebudową kierował przypuszczalnie architekt monopolista poznańskiej architektury hotelowej Gustaw Schulc. Następna przebudowana w latach 1897–1898. Hotel słynął z dobrej kuchni, znakomicie wyposażonej winiarni. Pod hotelem przez lata stała również pierwsza i jedyna taksówka miejska

Fotopolska_166578

W lutym 1919 roku Drukarnia i Księgarnia Świętego Wojciecha kupiła hotel i urządziła w nim swoją główną siedzibę. Budynek przestał   pełnić funkcje hotelowe. Na parterze mieściła się wielka księgarnia Świętego Wojciecha, kawiarnia Warszawianka, pozostałe pomieszczenia zajmowały wydawnictwa jak Tęcza, Kultura,  Życie Gospodarcze i Przegląd Katolicki. Później do budynku wprowadził się także Związek Fabrykantów i Wyższy Urząd Ubezpieczeń Społecznych. Funkcjonował tu również pensjonat Pauliny Lipkowskiej.

hotel-rzymski-1908-001 Kopia

Plac_Wolności_-_pocztówka_-_widok_z_góry

Podczas okupacji hitlerowskiej Niemcy przebudowali budynek w stylu modernistycznym, wznieśli dach w formie neobarokowej  i przywrócili funkcje hotelowe nazywając hotel Hotelem Ostland. W czasie wojny hotel zbombardowano, po wojnie odbudowany jako prosty, anonimowy klocek. Zaczął funkcjonować jako Hotel Poznański pod zarządem przedsiębiorstwa państwowe Hotele Miejskie. W 1993 powrócono do pierwotnej nazwy hotel Rzymski, a właścicielem budynku jest poznańska kuria arcybiskupia.

Architektura

Podczas przebudowy latach 1897–1898 podwyższono budynek do czterech pięter, zmieniono elewację, wieżę uzupełniono poprzez dodanie  mniejszej, wielobocznej wieżyczki. Budynek nakryto wysokim mansardowym dachem. Fasady pokryto  bogatą dekoracją tynku, fasady stały się „bogate” – pseudoryzality, pilastry, sztukateria…  Klatka schodowa z kutą, ażurową balustradą wsparta na marmurowych kolumnach, ogród zimowy, restauracja, w piwnicy piwiarnia, sala bankietowa na piętrze o pałacowym charakterze, olbrzymia z ciemną kaligrafią sztukaterii na ścianach, z długimi żyrandolami, które odbijały się w lustrach.

9 033 - Kopia (2)

Drukarnia i Księgarnia Św. Wojciecha Sp. z o.o.

Powstała 17 grudnia 1897 roku, kiedy to Spółkę Akcyjną „Kurier Poznański” przekształcono w Spółkę Akcyjną „Drukarnia i Księgarnia Św. Wojciecha”. Przełomowym momentem dla rozwoju instytucji było objęcie jej kierownictwa w roku 1902 przez ks. Piotra Wawrzyniaka. Nadał on firmie statut prawny spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. To najstarsza w Polsce katolicka oficyna wydawnicza. Jej publikacje stanowiły dla wielu wielkopolskich rodzin nośnik polskości pozwalający kultywować tożsamość narodową w ostatnich latach zaborów. Początkowo drukarnia i księgarnia mieściły się w kamienicy przy ul. Święty Marcin 69 kupionej w 1898 roku i rozbudowanej. W 1912 roku drukarnię przeniesiono na działkę przy ulicach Wawrzyniaka i Jackowskiego na Jeżycach, a w 1919 roku instytucja nabyła gmach dawnego Hotelu Rzymskiego na narożniku pl. Wolności i Al. Marcinkowskiego, gdzie księgarnia mieści się do dzisiaj. natomiast w 2013 roku siedzibę wydawnictwa i drukarnię przeniesiono na Chartowo. Własnością Drukarni i Księgarni św. Wojciecha jest Fabryka Papieru „Malta”.

4a 107 Kopia

Zapraszam na następny spacer  po Placu Wolności „Po fyrtlach Poznania 87a”