Plac Wielkopolski
Od czasów średniowiecznych było to przedmieście Glinki, które stanowiło teren cegielniany leżący na północ od Góry Przemysła. Teren ten zajmowały głównie cegielnie oraz młyny napędzane wodami płynącej tędy Bogdanki. Właściwa urbanizacja tych terenów zaczęła się w drugiej połowie XVIII wieku, gdy część terenów nabył ówczesny poznański restaurator Jan Geisler. Na początku XIX wieku ziemie u podnóża Góry Przemysła nabyli Sapiehowie. Teren rozplanowano, wydzielono duży prostokątny plac targowy (jeden z placów zaprojektowanych przez Davida Gille’ego w ramach nowego miasta), który od nazwiska właścicieli nazwano Sapieżyńskim, nazwa utrzymywała się do II wojny światowej. Zbigniew Zakrzewski pisze w swojej książce „Ulicami mojego Poznania” „…Od chwili jego uformowania i zabudowy, w początku zeszłego stulecia, przez blisko półtora wieku nosił nazwę placu Sapieżyńskiego. Jako, że teren ten, w średniowieczu przez cegielnie zajęty, należał do Sapiehów. Na powstałym tuż po roku 1800 placu panował krajobraz zgoła sielankowy. Południową jego część wypełniał staw zamkowy z młynem, rozlewisko przepływającej tędy ku wschodowi, w stronę Warty, rzeczki Bogdanki.. W roku 1876 staw został zasypany i na dużej przestrzeni powstało targowisko, w okresie międzywojennym największe w Poznaniu, zajmujące całe wnętrze placu…”. Staw na krótko przekształcono w kąpielisko, obsadzony drzewami, z odbijającymi się w stawie zamkiem, tworzyły malowniczą całość.
Plac był główną areną zdarzeń podczas rozruchów wywołanych przez głodujących bezrobotnych wiosną 1847 roku.