Droga Dębińska doprowadziła mnie do Dębca, więc zanim reszta Wildy – spacer po
Dębcu,
Dębiec to prawie Wilda, z Wildą połączony, trochę go pokażę, pewno nie wszystko się uda, ale też nie mam ambicji coby wszystko pokazać. Pokażę co mnie zaciekawiło…..
Trochę o Dębcu – ludzie już dawno się tu osiedlali, prof. Józef Kostrzewski natrafił na osadę z czasów kultury ceramiki wstęgowej, potem inni znajdowali kości zwierząt domowych oraz kamienne i krzemienne narzędzia, gliniany kubek, łyżkę, miskę i talerze, ślady chaty z resztkami paleniska, cmentarzysko… wynika z tego, ze miejsce to było i jest sprzyjające ludziom….
Początki to folwark Debczyn, Dąbczyn, lub Dębiec założony około 1700 roku przez Michała Czenpińskiego. Właściciel sprowadził chłopów polskich a potem około 1730 roku rolników z Bambergu. Były pola, powstawały domy, drewniane… i to były początki Dębca… Potem był wielki pożar w 1876 i wiele zabudowań spłonęło… Ponieważ tam robotni ludzie szybko powstały nowe, murowane budynki, niektóre przetrwały do dziś, wyróżnić można tu
domy przy ul. 28 czerwca 1956 -bamberskich rodzin Kayserów; Kosickich z pomieszczeniami gospodarczymi; Trittów z lat 1879 – 1885; Paetzów – dwupiętrowy, zbudowany na początku XX wieku; Walterów z figurką św. Wawrzyńca we wnęce; Dworek rodziny Muthów…
