Aleje Karola Marcinkowskiego

Ulica od Świętego Marcina na południu do ul. Solnej na północy, reprezentacyjna ulica w centrum Poznania, przebiega przez Plac Wolności po jego wschodniej stronie .

Istniejący wcześniej trakt komunikacyjny został w latach 1794-1798 przekształcony w aleje. Zakrzewski pisze o początkach Alei …”.. Już przedtem przebiegła tędy droga, którą utrwalił Karol Alberti na swym obrazku. Okolica ta przedstawiała się u schyłku XVIII wieku bardzo malowniczo. Na pierwszym planie wysmukłe topole, promenada ograniczona lekkimi ogrodzeniami, nieco dalej niskie domki ze spadzistymi dachami, z boku łukiem przebiegający fragment południowo-zachodni sędziwych murów obronnych, dalej, widziany od tyłu i od zachodu, masywny korpus kościoła Franciszkanów, a daleko w głębi świątynia karmelitów…”.

Mapka z „Przechadzek po mieście”  Mottego

Początkowo była to Wilhelmstrasse, najstarsza promenada publiczna na wzór berlińskiej Unter den Linden. Powstanie Alei wiąże się z założeniem tzw. nowego miasta projektu Davida Gilly’ego, które powstawało na zachód od murów Starego Miasta. Promenada około 650m długości, szeroka 30m, dwie jezdnie rozdzielone ścieżką spacerową, obsadzona czteroma rzędami topól i kasztanowcami. Zbigniew Zakrzewski tak pisze w książce „Ulicami mojego Poznania” o tym miejscu..” Rysunek wykonany w roku 1883 przez Juliusza Minutoliego pokazuje aleję w jej całej krasie i sielskości upiększoną dwoma rzędami topól i świeżo wzniesioną Biblioteką Raczyńskich…”.

Czytaj dalej Po fyrtlach Poznania 79 – Aleje Marcinkowskiego →