Archiwa tagu: Hotel Rzymski

Po fyrtlach Poznania 79a – Aleje Marcinkowskiego

24 września, 2015Aleja Niepodległości, ŚródmieścieBazar, Budynek NBP, galeria MM, Hotel Francuski, Hotel Rzymski, Krzysztof Komeda Trzciński, Pałac AnderschówJan Kaczmarek

Aleje Karola Marcinkowskiego

Aleje od lat 20. XIX wieku, z uwagi na swoją rangę, zaczęły „obrastać” reprezentacyjnymi gmachami i były to w dużej części obiekty związane z polskim życiem gospodarczym i kulturalnym. Powstał Pałac Anderschów, Hotel De Rome, Biblioteka Raczyńskich, Hotel Bazar, Hotel Berliński, kamienica Marii Paruszewskiej, Dom Królowej Jadwigi, Ziemstwo Kredytowe a także wiele gmachów przeznaczonych dla Niemców.. np. Sąd, Urząd Celny, budynek Muzeum… spróbuję pokazać niektóre z nich podczs moich spacerów.

I tak przy wylocie ul. Podgórnej stał dom nr 13 – dawny Hotel Francuski z lat 1908-1910, projektował go Roger Sławski na tym miejscu obecnie VI PKO BPV. Jednym z najsłynniejszych gości, który zatrzymał się w hotelu był poeta Jan Kasprowicz.

W czasie II wojny światowej obiekt został poważnie uszkodzony.

Podczas odbudowy znacząco uproszczono elewację budynku, pierwszy budynek po prawej stronie, w budynku obecnie VI PKO BPV..

Budynek NBP – Aleja Marcinkowskiego 12

zbudowany w 1912 roku dla Banku Królestwa Pruskiego a potem Bank Rzeszy Niemieckiej. Po odzyskaniu niepodległości budynek zajęła Polska Krajowa Kasa Pożyczkowa, potem, od 1924 roku, Bank Polski, teraz NBP S.A. Przez jakiś czas, w latach 1952 -56, w budynku tym mieszkał Krzysztof Komeda Trzciński, polski kompozytor i pianista jazzowy, twórca znanych na całym świecie standardów jazzowych i muzyki filmowej, założyciel słynnego „Komeda Sextet”.

A po drugiej stronie ulicy galeria MM – dawniej stała tu drukarnia Jana Deckera.. zburzono bo miała być budowana trasa Piekary. … drukarnię zburzono, trasy nie ma, galeria powstała …

Widok z galerii na początek Alei i kościół Św. Marcina

Otwarta 1 marca 2013 roku, nowoczesne centrum handlowe u zbiegu ulicy Św. Marcin oraz Alei Marcinkowskiego. Powstało w miejscu dawnego Pasażu MM, a ten z kolei w miejscu zburzonych w latach 70. XX wieku kamienic – (tworzono miejsce po Trasę Piekary)

Pałac Anderschów
Pałac Anderschów (Aleje Karola Marcinkowskiego Nr 20) jest typowym miejskim pałacem, dużą, bogato zdobioną kamienicą. Stoi na wprost wylotu ulicy Podgórnej. Zbudowany w 1856 roku dla kupca Wilhelma Ernsta Anderscha. Pierwszy znany projekt wziętego architekta Gustawa Schulca. Dwupiętrowy pałac zbudowano na terenie zakupionym od rodziny Mielżyńskich i na miejscu zburzonego wcześniej budynku.

Architektura
Na parterze znajdowały się kantory m.in. chemicznej fabryki Romana Maya i fabryki mebli Dankowski & Co, oraz obszerny, reprezentacyjny przedpokój (westybul) na osi pałacu. Połączona z nim klatka schodowa prowadziła do apartamentów właściciela znajdujących się na I piętrze. Na drugim piętrze mieszkania na wynajem. Wokół dziedzińca: oficyna kuchenna, stajnie, remiza, magazyny a całości dopełniał ozdobny ogród. Pałac posiadał 40 pokoi oraz 2 sale reprezentacyjne.
Fasada ukształtowana na wzór piętnastowiecznych pałaców weneckich z XV wieku. W elewacji frontowej znajduje się ryzalit z dwoma balkonami. W naczółkach okien pierwszego piętra rzeźbione główki pogodne i sympatyczne, będące alegoriami zawodów i stanów. Jest to architektoniczna perełka w Wielkopolsce.

Okres międzywojenny
Na początku XX wieku pałac nabyła hrabina Mielżyńska, prawnuczka pierwszych właścicieli działki, od tego czasu pałac nazywano również domem Mielżyńskich. W okresie między wojennym w pałacu mieścił się Dom Pocztowca oraz słynny zakład wodoleczniczy dra Jana Żniniewicza. Zbigniew Zakrzewski w książce „Ulicami mojego Poznania” tak wspomina ten zakład „….Zakład ten to jedna z najstarszych i najpoważniejszych w Polsce placówek leczniczych wyspecjalizowanych w hydroterapii, działającej pobudzająco na nerwy naczynioworuchowe i wzmagającej przemianę materii. W ciągu swej długoletniej praktyki Żniniewicz wyleczył swoją metodą tysiące chorych…” Metoda stosowana przez Żniniewicza była wynikiem wieloletnich obserwacji i doświadczeń, również eksperymentów na sobie samym.
Do 1971 przed budynkiem stała Studzienka Hygiei, która dziś zdobi Plac Wolności. W rejestrze zabytków nr A 228 z 1980.03.20

Dalej na rogu Placu Wolności Hotel Rzymski opisany podczas spaceru po Placu Wolności „Po fyrtla Poznania 87”

Aleja przebiega po wschodniej stronie Placu Wolności, .. o tym Placu później..

Zapraszam na dalszy spacer po Alei Marcinkowskiego….:)

Po fyrtlach Poznania 87 – Plac Wolności cd

20 marca, 2014Plac Wolności, ŚródmieścieArkadia, Bank Włościański, Bazar, Budynek PKO BP, Dom Handlowy Hasse & Co, Dom Handlowy Michaelis i Kantorowicz, Drukarnia i Księgarnia Św. Wojciecha, Hotel RzymskiJan Kaczmarek

Plac Wolności cd

Pierzeja południowa pierzeja Placu Wolności

Narożnik Placu Wolności i Alei Marcinkowskiego – Hotel Rzymski

Historia

Hotel został zbudowany w latach 1837–1840 pod kierunkiem niemieckiego przemysłowca, jubilera Augusta Krause ( jak niektórzy powiadają przy wsparciu hrabiny Kwileckiej). Nadzór nad jego budową pełnić miał niejaki August Soller – jeden z najlepszych uczniów Karla Fryderyka Schinkla. Hotel zaczął funkcjonować jako Hotel de Rome, był on jedną z najnowocześniejszych budowli tego typu na terenie zaboru pruskiego. Składał się z dwóch piętrowych skrzydeł z wieżą na narożniku, w której było wejście. Szybko okazało się, że gmach jest jednak zbyt mały do potrzeb miasta aspirującego do miana pruskiej metropolii. W 1866 roku zarówno skrzydła jak i wieżę podwyższono. Przebudową kierował przypuszczalnie architekt monopolista poznańskiej architektury hotelowej Gustaw Schulc. Następna przebudowana w latach 1897–1898. Hotel słynął z dobrej kuchni, znakomicie wyposażonej winiarni. Pod hotelem przez lata stała również pierwsza i jedyna taksówka miejska

W lutym 1919 roku Drukarnia i Księgarnia Świętego Wojciecha kupiła hotel i urządziła w nim swoją główną siedzibę. Budynek przestał pełnić funkcje hotelowe. Na parterze mieściła się wielka księgarnia Świętego Wojciecha, kawiarnia Warszawianka, pozostałe pomieszczenia zajmowały wydawnictwa jak Tęcza, Kultura, Życie Gospodarcze i Przegląd Katolicki. Później do budynku wprowadził się także Związek Fabrykantów i Wyższy Urząd Ubezpieczeń Społecznych. Funkcjonował tu również pensjonat Pauliny Lipkowskiej.

Podczas okupacji hitlerowskiej Niemcy przebudowali budynek w stylu modernistycznym, wznieśli dach w formie neobarokowej i przywrócili funkcje hotelowe nazywając hotel Hotelem Ostland. W czasie wojny hotel zbombardowano, po wojnie odbudowany jako prosty, anonimowy klocek. Zaczął funkcjonować jako Hotel Poznański pod zarządem przedsiębiorstwa państwowe Hotele Miejskie. W 1993 powrócono do pierwotnej nazwy hotel Rzymski, a właścicielem budynku jest poznańska kuria arcybiskupia.

Architektura

Podczas przebudowy latach 1897–1898 podwyższono budynek do czterech pięter, zmieniono elewację, wieżę uzupełniono poprzez dodanie mniejszej, wielobocznej wieżyczki. Budynek nakryto wysokim mansardowym dachem. Fasady pokryto bogatą dekoracją tynku, fasady stały się „bogate” – pseudoryzality, pilastry, sztukateria… Klatka schodowa z kutą, ażurową balustradą wsparta na marmurowych kolumnach, ogród zimowy, restauracja, w piwnicy piwiarnia, sala bankietowa na piętrze o pałacowym charakterze, olbrzymia z ciemną kaligrafią sztukaterii na ścianach, z długimi żyrandolami, które odbijały się w lustrach.

Drukarnia i Księgarnia Św. Wojciecha Sp. z o.o.

Powstała 17 grudnia 1897 roku, kiedy to Spółkę Akcyjną „Kurier Poznański” przekształcono w Spółkę Akcyjną „Drukarnia i Księgarnia Św. Wojciecha”. Przełomowym momentem dla rozwoju instytucji było objęcie jej kierownictwa w roku 1902 przez ks. Piotra Wawrzyniaka. Nadał on firmie statut prawny spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. To najstarsza w Polsce katolicka oficyna wydawnicza. Jej publikacje stanowiły dla wielu wielkopolskich rodzin nośnik polskości pozwalający kultywować tożsamość narodową w ostatnich latach zaborów. Początkowo drukarnia i księgarnia mieściły się w kamienicy przy ul. Święty Marcin 69 kupionej w 1898 roku i rozbudowanej. W 1912 roku drukarnię przeniesiono na działkę przy ulicach Wawrzyniaka i Jackowskiego na Jeżycach, a w 1919 roku instytucja nabyła gmach dawnego Hotelu Rzymskiego na narożniku pl. Wolności i Al. Marcinkowskiego, gdzie księgarnia mieści się do dzisiaj. natomiast w 2013 roku siedzibę wydawnictwa i drukarnię przeniesiono na Chartowo. Własnością Drukarni i Księgarni św. Wojciecha jest Fabryka Papieru „Malta”.

Zapraszam na następny spacer po Placu Wolności „Po fyrtlach Poznania 87a”

Po fyrtlach Poznania 79 – Aleje Marcinkowskiego

5 marca, 2014Aleje Karola Marcinkowskiego, ŚródmieścieBazar, galeria MM, Hotel Rzymski, Krzysztof Komeda Trzciński, Pałac AnderschówJan Kaczmarek

Aleje Karola Marcinkowskiego

Ulica od Świętego Marcina na południu do ul. Solnej na północy, reprezentacyjna ulica w centrum Poznania, przebiega przez Plac Wolności po jego wschodniej stronie .

Istniejący wcześniej trakt komunikacyjny został w latach 1794-1798 przekształcony w aleje. Zakrzewski pisze o początkach Alei …”.. Już przedtem przebiegła tędy droga, którą utrwalił Karol Alberti na swym obrazku. Okolica ta przedstawiała się u schyłku XVIII wieku bardzo malowniczo. Na pierwszym planie wysmukłe topole, promenada ograniczona lekkimi ogrodzeniami, nieco dalej niskie domki ze spadzistymi dachami, z boku łukiem przebiegający fragment południowo-zachodni sędziwych murów obronnych, dalej, widziany od tyłu i od zachodu, masywny korpus kościoła Franciszkanów, a daleko w głębi świątynia karmelitów…”.

Mapka z „Przechadzek po mieście” Mottego

Początkowo była to Wilhelmstrasse, najstarsza promenada publiczna na wzór berlińskiej Unter den Linden. Powstanie Alei wiąże się z założeniem tzw. nowego miasta projektu Davida Gilly’ego, które powstawało na zachód od murów Starego Miasta. Promenada około 650m długości, szeroka 30m, dwie jezdnie rozdzielone ścieżką spacerową, obsadzona czteroma rzędami topól i kasztanowcami. Zbigniew Zakrzewski tak pisze w książce „Ulicami mojego Poznania” o tym miejscu..” Rysunek wykonany w roku 1883 przez Juliusza Minutoliego pokazuje aleję w jej całej krasie i sielskości upiększoną dwoma rzędami topól i świeżo wzniesioną Biblioteką Raczyńskich…”.

Czytaj dalej Po fyrtlach Poznania 79 – Aleje Marcinkowskiego →